Welkom op de website van een royalfan!
|
Kroonprins Willem-Alexander bezoekt Afghanistan 14-16 april 2009 - Kroonprins Willem-Alexander heeft de afgelopen dagen de Nederlandse troepen in Afghanistan bezocht. De Prins hield tijdens het bezoek een weblog bij. Tijdens een driedaagse reis werd Kandahar, Tarin Kowt, Chora en Deh Rawod aangedaan. Daar sprak hij uitgebreid met Nederlandse militairen, civiele vertegenwoordigers en Non Gouvernementele Organisaties (NGO) die zich gezamenlijk inspannen voor veiligheid en opbouw in Afghanistan. De Prins werd vergezeld door de Commandant der Strijdkrachten, Generaal Peter van Uhm. De Prins bezocht Afghanistan eerder in 2007 en 2004. De ontmoeting met Nederlandse militairen liep als een rode draad door het programma. Op verschillende locaties werd gesproken met onder andere vliegers, eenheden van de Battlegroup, het PRT en medewerkers van NGO's. In Kandahar sprak de Prins met de Nederlandse Generaal-majoor Mart de Kruif, die momenteel ISAF-commandant is van Zuid-Afghanistan. Binnen zijn verantwoordelijkheidsgebied worden binnenkort duizenden extra militairen verwacht, met name om de veiligheid in de bewoonde gebieden te verbeteren. Tijdens een ontmoeting met de commandant 205 ANA-Corps, Generaal Shir Mohammad Zazai, werd de groei van het Afghaanse leger en de samenwerking met Nederlandse eenheden besproken. Ook bracht de Prins een bezoek aan Afghaanse militairen en het nieuwe trainingscentrum voor Afghaanse politie in Tarin Kowt. Voor het Afghaanse leger en de politie is een belangrijke rol weggelegd als het gaat om het handhaven van het legitieme gezag en veiligheid voor de Afghaanse bevolking. Hierdoor is het ook mogelijk dat civiele vertegenwoordigers van de ministeries van Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking samen met ongeveer 30 NGO's in Uruzgan nu kunnen werken aan duurzame opbouw en de verdere ontwikkeling van het Afghaanse bestuur. Tijdens het bezoek werd de Prins uitgebreid geïnformeerd over de vooruitgang op dit gebied. Het vorige bezoek van de Prins aan Afghanistan was in mei 2007. Dat was vlak voor de 'Slag om Chora'. De veiligheidssituatie in Chora is nu, amper twee jaar later, aanzienlijk verbeterd. Hierdoor was het nu mogelijk dat de Prins een wandeling door de hoofdstraat van Chora kon maken. Ten noorden van Deh Rawod werd, aan de oever van de Helmand rivier, Patrouillebasis Coyote bezocht. Dit is eveneens een locatie waar Afghaanse en Nederlandse eenheden twee jaar geleden nog geen voet aan de grond hadden.  Weblog 14 april 2009 De omvang van de basis bij Kandahar (KAF) was een volgend verschil dat de aandacht trok. Ruim 16000 mannen en vrouwen (bij mijn vorige bezoek zo´n 4 tot 5000) werken hier op en rond het vliegveld, de meesten onder bevel van de commandant van de zuidelijke regio van ISAF, de Nederlandse Generaal Majoor de Kruif. In een briefing van Generaal de Kruif, die hij gezamenlijk verzorgde met de voor de Nederlandse troepen verantwoordelijke contingents commandant CDR Snoeks en SBN Borsboom, binnen de centrale staf van ISAF in Kabul verantwoordelijk voor stabiliteit, werd al snel duidelijk dat de situatie op de grond ook niet meer te vergelijken is met het verleden. Nu wordt er nadrukkelijk met de Afghanen samen gewerkt (onder andere op politiek, bestuurlijk, militair en religieus vlak) terwijl dat een paar jaar geleden niet meer dan een toekomstvisie was. Dat de toestand nog verre van stabiel is en het zaadje van hoop zo weggespoeld is voordat het kan kiemen, hoef ik natuurlijk niet te benadrukken, maar er is echt nog een reële kans dat dit land met behulp van de internationale gemeenschap, waar ISAF nadrukkelijk een element van is en niet als afzonderlijk beschouwd moet worden, aan de vooravond van een doorbraak staat. Het tweede programmaonderdeel was een bijeenkomst met de plus minus 300 Nederlandse mannen en vrouwen die op KAF werken. Een zeer gezellige bijeenkomst in de Dutch Corner, de plek voor Nederlanders om af en toe wat ontspanning te zoeken en onder het genot van een frisje of alcohol vrij biertje even weg te zijn van de lange en drukke dagen op de basis. Het leek ook alsof iedereen niet één maar twee digitale camera's bij zich had en tussen het poseren en de flitsen door probeerde ik zo goed en zo kwaad als het ging enkele persoonlijke gesprekken te voeren en ervaringen te horen. De avond eindigde met een ceremonie van heel andere aard, het emotionele afscheid van een gesneuvelde Canadese soldate die aan haar laatste reis naar huis begon. Bij zo'n "ramp ceremony" onder aan de laadklep van het vliegtuig wordt iedereen op de basis uitgenodigd aanwezig te zijn en het wordt ook echt gevoeld als een afscheid van één van hen. Vanavond waren er rond 2000 mannen en vrouwen aanwezig waar ik als gast van Generaal de Kruif bij mocht zijn. Terwijl de doedelzakmuziek luider werd en de kist in zicht kwam, moest ik heel erg denken aan al diegenen die dit in hun persoonlijke leven ook meegemaakt hebben, die ook een dierbare verloren hebben in een land ver van huis. Daarbij dacht ik natuurlijk in de eerste plaats aan al die Nederlandse families die bij buitenlandse missies dierbaren verloren hadden, maar omdat het hier een Canadese militair betrof, ook aan al die Canadese nabestaanden die hetzelfde lot ondergingen toen hun mannen en zonen Nederland bevrijdden van onderdrukking aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Na dit niet gepland, maar zeer indrukwekkende begin van mijn drie daagse reis werd het hoog tijd een paar woorden in dit blog te wijden aan de eerste ervaringen en mij vervolgens voor te bereiden op de dagen die komen gaan, de dagen die in Uruzgan doorgebracht zullen worden.  Weblog 15 april 2009 Ik kan het als VN water en sanitatie adviseur niet nalaten te melden dat de plicht om je handen te wassen telkens als je de eetzaal binnen treedt, heeft geleid tot een dramatische reductie in het aantal gevallen van buikloop. En iedereen nog verbaasd ook hoe eenvoudig zo'n lastige aandoening verholpen kon worden! Een goed moment om toch weer eens aan te geven dat ook deze dag wereldwijd 5000 kinderen onder de vijf jaar oud (van in totaal 7500 mensen totaal) door gebrek aan die eenvoudige sanitatie zouden sterven. Voordat een Cougar van de Koninklijke Luchtmacht ons naar Kamp Holland bij Tarin Kowt zou brengen stonden er nog twee afspraken op KAF op het programma. Allereerst met de daar gelegerde Air Task Force (ATF) die de Nederlandse F-16's en Cougar transport heli's vliegen en logistiek ondersteunen. (De Apache's maken ook deel uit van de ATF maar zijn op Kamp Holland gestationeerd.) En vervolgens nog een lang gesprek met de commandant van het 205e Corps van het nieuwe Afghaanse Nationale leger, beter bekend als ANA, die steeds vaker de leiding van ISAF overneemt bij het leiden van acties en die een zeer gewaardeerde partner is geworden. Later op de dag ontmoette ik ook nog de commandant van de 4de brigade van dat ANA Corps die samen met Task Force Uruzgan (TFU) waar de Nederlanders de leiding hebben opereren. Nog geen twee jaar geleden (!) moesten wij bij een audiëntie met President Karzai in Kabul sterk bepleiten dat er ook ANA troepen in Uruzgan gelegerd zouden worden. Die moeten op de lange termijn de taken van ISAF over kunnen nemen. Er waren weliswaar troepen beloofd, maar de eerste man op de grond moest nog verschijnen. Toch weer een aanwijzing, dat er echt heel veel veranderd is. De brigade is nog niet op volle sterkte en zij hebben een groot tekort aan uniformen en schoeisel, maar zij worden wèl in het hele gebied van TFU ingezet en met grote successen. Bovendien heeft de lokale bevolking vertrouwen in de ANA als partner voor een oplossing op de lange termijn. Op Kamp Holland was het vooral de bedoeling zoveel mogelijk informatie te krijgen over de inzet van verschillende eenheden en ook om zo veel mogelijk Nederlandse militairen te spreken. Het begon met een briefing van de commandant van TFU, Generaal Middendorp en de directeur van het Provinciale Reconstructie Team (PRT), de heer Wijnands. Voor het eerst staat het PRT in Uruzgan onder leiding van een diplomaat en heeft een burger het overgenomen van een militair. Dit is één uitkomst van het succesvolle 3D beleid waarvan Defense, Diplomacy & Development de hoofdpunten zijn; een nieuwe strategie die internationaal veel aandacht krijgt en waarvoor Uruzgan gezien wordt als een succes. Weliswaar is het nog in een zeer pril stadium, maar opvallend is het wel. Een bezoek aan de battlegroup, het defense element in de 3D strategie, benadrukte de veranderde situatie nog meer. Waar in het verleden nogal eens het begeleiden van een eenheid van het PRT niet gezien was als het echte werk waar zij voor waren uitgezonden, stonden zij nu geheel ten dienste van het PRT en andere ontwikkelingswerkers die in het gebied actief zijn. De twee andere D's, diplomacy en development, worden steeds meer een civiele aangelegenheid waar de ministeries van Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking in samenwerking met Economische zaken, LNV en anderen het voortouw in nemen. De hoop is dat deze D's steeds minder defense nodig hebben en dat Afghanistan uiteindelijk een gewoon OS partnerland wordt. Het aantal Internationale- en Non-Gouvermentele organisaties in Uruzgan is sinds mijn laatste bezoek gegroeid van 5 naar 30, inclusief een grote vestiging van UNAMA, de VN organisatie in Afghanistan. Een uitgebreid gesprek met een aantal van die organisaties (inclusief de cluster van 5 Nederlandse NGO's, GTZ uit Duitsland, USAID, AUSAID en de VN) bevestigde die sterk verbeterde en veiligere werkomstandigheden. Chora, een kleine twee jaar geleden het toneel van één van de hevigste veldslagen waar Nederland in de afgelopen decennia bij betrokken is geweest, is nu een "permissive area"(in goed Nederlands, toegankelijk gebied zonder extra beschermingsmaatregelen) wat zoveel betekent dat je er als ontwikkelingswerker zonder bewaking op pad kunt gaan en kunt werken. Ik hoop Chora morgen dan ook te bezoeken, iets dat bij mijn vorige bezoek absoluut ondenkbaar was. Verder heb ik ook de kans gekregen te spreken met de mentoren van het ANA, een zeer internationale groep van Nederlanders, Amerikanen, Australiërs, Fransen en Slowaken die het ANA met raad en daad in hun opbouwfase bijstaan. Dit bezoek werd afgesloten met een gesprek met de commandant van de 4e ANA brigade wiens basis binnen Kamp Holland ligt. Hij liet mij vol trots de nieuwste barakken zien en die zullen voor Afghaanse begrippen zeker heel modern en luxe zijn, maar met 80 man zonder airco in één hal is toch echt afzien. Voor het diner heb ik kort stil gestaan op de plek waar Azdin Chadli op 6 april sneuvelde door een inkomend projectiel en waarbij nog 5 andere Nederlanders gewond raakten. Dat brengt je toch weer terug bij de harde realiteit, evenals een bezichtiging van het nieuwe monument voor alle Nederlandse gevallenen dat onlangs vlak bij de voor Azdin zo noodlottige plek geplaatst is. Als je daar dan met een vader staat die bijna één jaar geleden zijn zoon verloor en alle namen op een rij ziet, dan gaat er toch heel veel door je heen! Na het diner heb ik nog een bezoek aan het Apache detachement kunnen brengen met een zeer uitgebreide uitleg over de soms moeilijke beslissingen die de jonge vliegers moeten nemen en hoe zorgvuldig zij met die verantwoordelijkheden omgaan. De avond werd afgesloten met een warme ontvangst door vele Nederlandse militairen die uitgebreid de tijd namen mij over hun ervaringen en emoties te verhalen. Het verlies van Azdin en de gezamenlijke verwerking, het gevoel toch door te moeten gaan, positief te zijn en er iets van te zullen maken, was absoluut gespreksthema nummer één…   Weblog 16 april 2009 De dag werd vervolgd met een bezoek aan een post in het noordwesten van het gebied onder verantwoordelijkheid van TFU waar de Nederlanders, samen met de ANA en Fransen een belangrijke transportas van de Taliban in de gaten hielden. Dit soort posten schuiven telkens een stukje op. Zo wordt stukje bij beetje meer terrein toegankelijk voor ontwikkeling en stabiliteit. Deze post viel onder de verantwoordelijkheid van Kamp Hadrian bij Deh Rawod, na Kamp Holland onze tweede basis in Uruzgan. Dit kamp was ons volgende reisdoel en ook hier was ik voor het eerst. Doordat velen in deze nu rustige regio buiten het kamp hun dagelijkse werkzaamheden uitvoerden heb ik niet de kans gehad met heel veel van onze vrouwen en mannen te spreken, maar diegenen die er waren hebben mij het kamp vol trots laten zien. Na de rondleiding en een blik op de omgeving van Deh Rawod, toch ook een gebied waar de laatste jaren heel wat gebeurd is, was het tijd voor een lunch met veel geanimeerde gesprekken met diegenen die verantwoordelijk zijn voor het 3D proces in het westelijke deel van ons inzetgebied. Na terugkeer op Kamp Holland werd een demonstratie gegeven van de nieuwste Bushmaster met een acht meter lange robotarm voor de detectie van bermbommen en andere aanwezige explosieven. Hopelijk een zeer effectief antwoord op dit dodelijke wapen, waarbij het mogelijk is vanuit een gepantserde omgeving verdachte plekken te onderzoeken met camera of metaal detector. Hierdoor wordt de huidige procedure, uitstappen met kans op het lopen in een hinderlaag, vermeden. Aansluitend was er een bezoek aan het veldhospitaal. Aangezien het niet mijn eerste bezoek aan een dergelijke medische faciliteit was, stelde de commandant voor de tijd te gebruiken voor gesprekken met de medewerkers. Ook bij hen was de beschieting van het kamp, de dood van Azdin en de gewonden hard aangekomen, maar zij moesten op dat moment wel een absolute topprestatie leveren om de gewonden die behandeling te geven die zij verdienden en mochten verwachten. Ook zij waren pas een week aanwezig op het kamp en hadden het gevoel nog meer te moeten oefenen om zo een massale aanvoer van gewonden aan te kunnen. Zij bleken als team opgewassen tegen die zware opgave en hebben fantastisch werk geleverd. Daardoor zijn levens gered. Maar achteraf ga je dan wel beseffen wat je hebt meegemaakt en daardoor werd het een indringend en boeiend gesprek. Een andere primeur die binnen de muren van Kamp Holland te vinden is, is een provinciale opleidingsschool voor politieagenten. Zij zijn belangrijk om in die gebieden die militair veilig verklaard zijn de rust en orde te houden en de wet te handhaven. De eerste cursus van 8 weken wordt nu gegeven en de cursisten zijn in ieder geval zeer enthousiast. Het laatste onderdeel van ons bezoek was een gesprek met de waarnemend gouverneur en enkele autoriteiten van de provincie Uruzgan. Keer op keer bedankten zij ons voor de rol die Nederland speelt in de stabilisatie en ontwikkeling van hun provincie. Wat echter meer indruk op mij maakte was het compliment dat de Nederlandse vrouwen en mannen kregen voor hun respectvolle houding ten opzichte van de lokale bevolking en de wijze van optreden in het gebied. Waar nodig hard, maar nooit vergetend voor wie zij uiteindelijk bezig zijn en met het doel duurzame vrede, veiligheid en ontwikkeling in de provincie mogelijk te maken. En die complimenten geef ik hierbij graag door aan een ieder die daar een bijdrage aan geleverd heeft!   Terugblik |
