Welkom op de website van een royalfan!

Langzaam kom ik bij van een zwarte koninginnedag. We waren gisteren al om 5 uur in Apeldoorn. We begonnen in het donker met het maken van ons spandoek met de tekst: “Een Zeeuwse meid houdt van haar Majesteit (+familie)”. Het wachten viel ons erg mee en de dag begon met een stralende zon en een goede oranjestemming. Rond 10 uur kwam de Koninklijke familie aan. We konden ze vanaf de muziektent, aan de overkant van het water, volgen tot ze bij ons waren. De stemming zat er goed in, ook bij de Koninklijke familie. We hebben ontzettend leuke herkenningsmomenten gehad met de royals, wat op de NOS te zien is geweest. Zo bood ik prinses Máxima een kaart aan met de foto van mij met kroonprins Willem-Alexander en de foto van mij met prinses Máxima. Ik vroeg of ze nu allebei met mij op de foto wilden. Waarschijnlijk hadden ze van de beveiliging te horen gekregen dat ze niet meer met mensen op de foto mochten, omdat het programma al uitliep. Maar prinses Máxima vond het echt jammer voor me: ze vroeg al half aan kroonprins Willem-Alexander of ze toch nog even met me op de foto zouden gaan, toen ik maar snel vroeg of ze dan even voor me wilden poseren. De kroonprins zei meteen: 'Oké dan poseren we vandaag alleen voor jou'. Dat was erg grappig! Verder vroeg ik ook aan prins Pieter-Christiaan en prinses Anita of ze wilden poseren. Dat leverde een mooie foto op! Vervolgens pakte prins Pieter-Christiaan mijn camera uit m'n handen en zette mij op de foto. Kortom weer veel leuke momenten! De meeste royals herkenden ons ook wel. Voordat we erg in hadden waren ze alweer voorbij en besloten we om nog een plekje verderop langs de route van de open bus te zoeken.

We liepen de hele Loolaan af tot de beruchte kruising. Op de kruising stond het publiek rijen dik en besloten we ons plekje langs de Loolaan te kiezen, waar het iets rustiger was. We vonden allemaal een mooi plekje waar we eerst naar de historische optocht keken. Niet veel later kwam de open bus met de Koninklijke familie vanuit de richting van de Grote Kerk langsgereden op weg naar Paleis het Loo. We probeerden nog een glimp van herkenning op te vangen, maar ze waren te snel alweer voorbij. Toen werd er omgeroepen dat er een ongeluk gebeurd was op de kruising enkele tientallen meters verderop. We hadden geen zicht op de kruising, dus we wisten niet wat er gaande was. We liepen in de richting van de kruising waar we hoorden hoe heftig het was geweest.

We kregen meteen allerlei smsjes en onze moeders belden of we nog in leven waren. Al snel lag het hele netwerk plat, zodat we mensen niet gerust konden stellen. Het heftigste was dat we er al snel achterkwamen dat wij zelf nog geen 10 minuten voor de aanslag op die plek gestaan hadden. Er werd al snel omgeroepen dat de festiviteiten afgelast werden. We hebben wel brandweerauto’s en ziekenauto’s gezien, maar we besloten om niet de ramptoerist uit te gaan hangen wat achteraf ook maar goed is geweest. In grote verslagenheid hebben we in de stacaravan de vreselijke beelden op tv bekeken en beseften we steeds meer hoe heftig het is geweest en waar we aan ontsnapt zijn. De feestvreugde was helemaal verdwenen en we waren de rest van de dag alleen maar met de aanslag bezig. We hadden ook geen zin meer om onze foto’s van de eerst zo vrolijke Koninginnedag te bekijken.

Nu een dag later, zittend in het zonnetje voor onze stacaravan, kunnen we het langzaam aan een plekje geven. Familie en vrienden hebben ons plat gebeld, zodat we ons verhaal hebben kunnen doen. Nu gaan onze gedachten uit naar de nabestaanden en slachtoffers van dit drama en we leven mee met de Koninklijke familie en andere mensen die dit hebben zien gebeuren.