Welkom op de website van een royalfan!

Het Royal Zeeland Team (RZT) is weer terug van een lang weekend in de stacaravan, van Arina's ouders, in Beekbergen. Zoals jullie hebben kunnen lezen was koninginnedag een zwarte dag voor ons... (voor wie niet?!) Nadat we Joyce op de trein naar huis hadden gezet, zijn we vrijdag het condoleanceregister wezen tekenen in het gemeentehuis van Apeldoorn. Daarna hebben we bloemen bij de kruising van de aanslag gelegd. Dat was voor onze verwerking van de gebeurtenissen goed om te doen.

We liepen nog even door naar Paleis het Loo, maar dan is het echt raar om te zien dat er gewoon vrolijke (dagjes)mensen naar de tentoonstelling over Juliana gaan. De tentoonstelling die de koningin Beatrix eigenlijk zou openen op koninginnedag. Jammer dat Paleis het Loo gewoon al meteen weer open was. Zo ook met de kruising van de aanslag... het werd jammer genoeg ook een beetje een bedevaartsoord voor dagjesmensen. Dus hier en daar toch wat lachende gezichten. Ik vond dat niet zo gepast. Het is een plek waar rouwende mensen in stilte moeten kunnen rouwen en verwerken. Over het algemeen was het er wel stil, een vreemde stilte na koninginnedag. We kregen kippevel toen er een ambulance met loeiende sirenes over de kruising reed...

Zaterdag hebben we wat leuks gedaan. Even wat anders dan de constante beelden op TV. We zijn gaan fietsen op de Hoge Veluwe. Even actief en ontspannend. Zondag hebben we twee kerkdiensten bijgewoond in Apeldoorn. In de ochtenddienst werd er veel aandacht besteed aan de aanslag. We hielden één minuut stilte voor de slachtoffers en nabestaanden en zongen couplet 6 en 14 van het Wilhelmus. De preek ging over genade... Het is genade dat wij nog leven en niet 10 minuten later op de kruising stonden! Een indrukwekkende dienst. Het was goed om een kerkdienst in Apeldoorn zelf mee te maken.

Gisteravond, op 4 mei 2009, zijn we bij de Nationale Herdenking op de Dam geweest. Die stond al wel op de planning, maar het ging ons nu niet meer zozeer om de koninklijke familie als wel om de herdenking. Ik was er nog nooit bij geweest, maar het was echt enorm indrukwekkend! Toen burgemeester Cohen van Amsterdam in zijn toespraak zei dat we ons dit jaar in het bijzonder gelukkig prijzen met de aanwezigheid van de Koningin, werd er plechtig geapplaudiseerd. Verder helemaal stil... geen gejuich of gejoel, alleen dat applaus. Ik heb hard meeklapt! Een hart onder de riem voor koningin Beatrix!

Erg bijzonder om mee te maken. 'Ik denk dat we nergens veiliger waren die avond, dan op de Dam.' De straten waren afgezet met rijen politieauto's en busjes: gewoon als barricade. Er was ontzettend veel blauw en groen op straat. Op de omliggende gebouwen ontwaarde ik met mijn camera de scherpschutters. Ook stonden we als publiek achter een dubbele rij hekken en was het pad waarover de koningin zou komen te lopen breder dan andere jaren.

Nu ben ik weer thuis. Voor mij voorlopig even geen royaluitjes. Het plezier is er even helemaal vanaf. Niet alleen voor mij, maar ook voor de royals lijkt me. Daarnaast lijkt het me ook ongepast om nu als een blijde fan langs de route te gaan staan.